Genetika arrantza-kudeaketarako eta jasangarritasunerako

Ebazten duen arazoa

Ebaluazio-metodo tradizionalek mugak dituzte harrapaketen jatorria identifikatzeko, merkataritza-intereseko espezieen dieta zehaztasunez aztertzeko edo lagintzeko zailak diren populazioen biomasa zenbatesteko. Horrek ziurgabetasuna eragiten du arrantza-kudeaketan eta kontserbazio-neurriak aplikatzean.

Zer egiten dugu eta nola egiten dugu

• Trazabilitate genetikoa eta stocken mugaketa: hegalaburra bezalako espezieen populazio-jatorria identifikatzen dugu, unitate biologikoetan oinarritutako kudeaketa-politikak ezartzeko funtsezko informazioa eskuratzeko.
• Dietaren analisi genetikoa: DNA erabiltzen dugu merkataritza-intereseko espezieen harrapakinak identifikatzeko (antxoa, sardina, legatza, txitxarroa eta berdela), harreman trofikoak hobeto ulertzeko.
• Konektibitatearen eta dibertsitate genetikoaren azterketak: populazioen arteko gene-fluxuak aztertzen ditugu, klima-aldaketaren aurrean duten erresilientzia ebaluatzeko.
• Biomasaren zenbatespena, metodo akustikoen edo zuzeneko laginketaren osagarri diren teknika genetikoen bidez.
• Protokolo estandarizatuak garatzea eta kudeaketa-agentziei zein sektoreari transferitzea.
• Hainbat fenomeno identifikatzea, hala nola hibridazioa edo ekosistema desberdinetara egokitutako ekotipoen presentzia.

Onura nagusiak

• Stocken ebaluazio zehatzagoak eta haien benetako biologiara hobeto egokituak.
• Arrantza-jardueren jasangarritasuna hobetzea, ebidentzia zientifikoan oinarritutako politiken bidez.
• Eraginkortasun handiagoa eta kostu txikiagoak jarraipen-programetan.
• Kudeaketa-erakundeei eta nazioarteko foroei zuzeneko laguntza, datu sendoen bidez.